ΤΑΞΙΝΟΜΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

• ΑΡΓΟΣ_1886-09-10_25_1

ΤΙΤΛΟΣ

• ΑΡΓΟΣ

ΤΙΤΛΟΣ ΕΝΤΥΠΟΥ

• ΑΡΓΟΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ

• 25

ΕΚΔΟΣΗ

• 1

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (ΑΠΟ)

• 10.09.1886

ΤΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

• ΑΡΓΟΣ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

• ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΒΑΡΔΟΥΝΙΩΤΗΣ

ΓΛΩΣΣΑ

• Ελληνικά

ΕΝΟΤΗΤΑ

• Φύλλα Εφημερίδων - Τεύχη Περιοδικών

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

• ΕΤΟΣ Β'. ΕΝ ΑΡΓΕΙ 1Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1886. ΔΡΙΘ. 25 ΑΡΙΘΣΕΣ ΕΚΔΙΔΟΤΑΙ ΑΠΑΞ ΚΑΘ᾿ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΒΑΡΔΟΥΝΙΩΤΗΣ ΠΑΣΑ ΠΛΗΡΩΜΗ Συντάκτης. ΚΑΤΑΒΛΗΤΕΑ ΕΝ ΑΡΓΕΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΕΤΗΣΙΑ Διὰ τοὺς ἐν Ἄργει Διὰ τοὺς ἐκτός Διὰ τοὺς ἐν τῷ Ἐξωτερικῷ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ δραχμαὶ 5 Δικαστικῶν κατασχέσεων ὁ στίχος . . λεπτὰ 6 Εἰδοποιήσεων ὁ στίχος Διατριβῶν κατ᾿ ἀποκοπήν. ΟΙ ΥΕΟΙ ΕΙΔΙΝΕΣ νος ἐκ τῶν παλαιῶν ;» Εἰς τὰ γερμανικὰ πανεπι- στήμια φαίνεται ποῦ καὶ ποῦ Ἕλλην τις φοιτητὴς. καὶ ἐπειδὴ οἱ Κύριοι οὗτοι εἶνε ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μι¬ (Ὑπὸ Ἐδ. Ἐγγελ.) Ἐν τῇ « Gartenlauhe », τῷ δημοτικωτάτῳ περι- οδικῷ τῆς Γερμανίας, οὗ οἱ συνδρομηταὶ ἀριθμοῦν- ται εἰς ἥμισυ περίπου ἑκατομμύριον, ἐδηκοσιεύθη τὸ ἑξῆς περισπούδαστον περὶ Ἑλλήνων ἄρθρον τοῦ Ἐδουάρδου Ἔγγελ. «Τὸ ἑλληνικὸν ζήτημα, του- τέστιν ἡ παραχώρησις τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδο¬ νίας καὶ τῶν νήσων εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐπασχολεῖ καὶ αὖθις ὡς τοσάκις κατὰ τὰς τελευταίας δεκαε- τηρίδας, τὴν διπλωματίαν, τὰ χρηματιστήρια καὶ τὸν τύπον. Πᾶς ἀναγνώστης ἐφημερίδος ἐμόρφωσεν ἀπὸ πολλοῦ γνώμην περὶ τοῦ ζητήματος τούτου· περὶ τοῦ λαοῦ ὅμως, ὅστις ἀνέγραψεν ἐπὶ τοῦ πο- λιτικοῦ ἀβακίου τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ θὰ ἐξακολου- θήσῃἀναγράφων αὐτό, ἕως οὗ ἐπιτύχη τὴν ὁριστι- κὴν λύσιν, αἱ γνώσεις τοῦ δημοσίου εἶναι ἐκπληκτι- κῶς ἐλάχισται. Ἡ Ἑλλὰς δὲν κεῖται πλέον, ὡς │ ἄλλοτε, ἐκτὸς τῶν εὐρωπαϊκῶν ὁρίων. Δύναταί τις ! πολλάκις τὴς ἑβδομάδος καὶ διὰ διαφόρων ὁδῶν νὰ ἐπισκεφθῇ τὰς Ἀθήνας. Συνήθως οἱ περιηγηταὶ θαυ- μάζουσιν ἐκ τοῦ ἀτμοπλοίου τὰς γραφικὰς παραλί- ους κώμας καὶ πόλεις, ἐπισκέπτονται τὴν ἰταλίζου- σαν Κέρκυραν καὶ τὰς γαλλιζούσας Ἀθήνας, ἀπέρ- χονται ἐκ Πύργου εἰς Ὀλυμπίαν ἐπὶ ἀναπαυτικής ἁμάξης, βλέπουσιν ὁδοῦ πάρεργον χωρικούς τινας │ φουστανελοφόρους καὶ νομίζουσιν, ὅτι ἐξώφλησαν πρὸς Ἑλλάδα καὶ Ἕλληνας. Ὀλίγισοι εἶναι οἱ εἰσ- δύοντες εἰς τὰ ἐνδότερα, φέροντες δ᾿ ὡς ἀπαραί- τητον ἐφόδιον τὴν γνῶσιν τῆς ἐγχωρίου γλώσσης, οὕτω δ᾿ ἐξηγεῖται ἡ ὕπαρξις παντοίων προλήψεων καθ᾿ Ἑλλάδος καὶ Ἑλλήνων. Καὶ πρῶτον μὲν, καθ᾿ ὅσον ἀφορᾷ τὴν καταγωγήν. Ἡ ἐπιστήμη ἀπεκή- ρυξε πρὸ πολλοῦ τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦ Φαλμεράγερ, ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶνε Σλάβοι μεμιγμένοι μετ᾿ Ἀλ. / βανῶν. Ἀλλ᾿ ἐν τῷ πρακτικῷ βίῳ ἀκούει τις καθ᾿ ἐ- κάστην ἀνθρώπους ἀμερολήπτους λέγοντας «δὲν εἰς Ἀήθεια ὅτι οἱ νέοι Ἕλληνες δὲν ἔλκουσι τὸ γέ- κρόσωμοι, οὐχὶ ἐπιδεικτικοὶ καὶ μακρόθεν οὐχὶ ἀνο- μοιοι πρὸς τοὺς νοτίους Σλάβους, ἡ πρόληψις ἐπιρ¬ ῥωννύεται. Ἀλλ᾿ ἡμεῖς ἰσχυριζόμεθα ὅτι οἱ νέοι Ἑλληνες εἶνε γνήσιοι καὶ νόμιμοι ἀπόγονοι τῶν [παλαιῶν, ἐν μείζονι μέτρω, ἢ οἱ σημερινοὶ Ἰταλοί ἀπόγονοι τῶν Ῥωμαίων. Συμμίξεις πρὸς ἄλλας φυ- λὰς, αἵτινες εἰσώρμησαν κατὰ τὸν μεσαιῶνα κατα¬ κτητικῶς εἰς τὴν χώραν, ἐγενοντο βεβαίως, ἀλλ᾿ ἡ ἐπιμιξία δὲν ὑπῆρξε τοσοῦτον ἰσχυρὰ, ὥστε ν᾿ ἀλ¬ λοιωθῶσιν οὐσιωδῶς τὰ ἤθη, ὁ χαρακτὴρ καὶ ἐπι [πᾶσιν ἡ γλῶσσα τοῦ λαοῦ. Ἐπὶ τῶν Ἰονίων νήσων ῥέει ἀληθῶς ἰταλικὸν καὶ φραγκικὸν αἷμα, τοὐλά¬ χιστον ὅσον ἑλληνικὸν, καὶ περὶ τὸς Ἀθήνας ἡ φυ- λὴ δὲν εἶνε λίαν γνησία. Ἀλλ᾿ εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς τε Πελοποννήσου καὶ τῆς Στερεᾶς ῇ λαὸς φυσικῶς τε καὶ πνευματικῶς διάφορος πάντων τῶν λοιπῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης ἰδίᾳ δὲ τῶν νοτίων Σλάβων. «Ο διασχίσας τὴν Ἀρκαδίαν, τὴν Μεσσηνίαν, τὴν Λα- κωνίαν καὶ ἰδῶν ὅτι τὴν χώραν οἰκοῦσιν, οὐχὶ κατ᾿ ἐξαίρεσιν, ἀλλὰ κατὰ κανόνα ἄνδρες πελώ- ριοι, ἀληθεῖς γίγαντες, ἀληθῆ πρότυπα εὐγε¬ νεστάτου κάλλους, γελᾷ ἀναλογιζόμενος ὅτι συ- νεμερίζετο ἴσως και αὐτὸς πρότερον τὴν περὶ τῆς καταγωγῆς τῶν Ἑλλήνων προληψιν. Ἀλλ᾿ οἱ ἄν¬ δρες οὗτοι δὲν ἔρχονται νὰ σπουδάσωσιν εἰς τὰ γερ¬ [μανικὰ πανεπιστήμια, εὐδὲ τὰ τέκνα των πέμπου¬ σιν. Μένουσιν εἰς τοὺς ἀγρούς των, καλλιεργοῦσιν ἀπὸ πατρὸς εἰς υἱὸν τοὺς αὐτοὺς λαιῶνας και ἀμ¬ πελῶνας, δὲν ἀποβάλλουσι δὲ τὰ πατροπαραδότους ἔξεις ἐνώπιον τῆς ἐπιδρομῆς τῶν δημοτικῶν σχελεί- ων. Οἱ ἐρχόμενοι πρὸς ἡμᾶς εἶναι ἀστοὶ, γένος πα¬ ρηκμακὸς, διαμορφωθὲν ἐν ξενοδοχείοις καὶ καφε¬ νείοις. Ἔτι μᾶλλον ἀπροσμάχητα ἢ τὰ ἐθνολογι- κὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς γνηκιότητος τῆς φυλῆς εἶνε τὰ γλωσσικά. Οἰδεὶς λαὸς ετήρησε διὰ τῶν αἰ¬ ώνων ἀνόθευτον τὴν γλῶσσάν του ὅσον ὁ ἑλληνικός. Ἔκθαμβος μένει ὁ γλωσσολόγος ἀνευρίσκων ἐν τῇ δημοτικῇ γλώσσῃ πάντας σχεδὸν τοὺς τύπους καὶ