ΤΑΞΙΝΟΜΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

• ΤΟ_ΘΑΡΡΟΣ_ΤΗΣ_ΙΩΝΙΑΣ_1962-08-15_591_1

ΤΙΤΛΟΣ

• ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ

ΤΙΤΛΟΣ ΕΝΤΥΠΟΥ

• ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ, ΤΟ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ

• 591

ΕΚΔΟΣΗ

• 1

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (ΑΠΟ)

• 15.08.1962

ΤΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

• ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

• ΙΩΑΝΝΗΣ Γ. ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗΣ

ΓΛΩΣΣΑ

• Ελληνικά

ΕΝΟΤΗΤΑ

• Φύλλα Εφημερίδων - Τεύχη Περιοδικών

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

• ΤΟ ΟΛΡΡΟΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΤΟΣ 17ον - Φύλλον 591 ΤΙΜΗ ΕΚΑΣΤΟΥ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 2-Παλαιῶν ἡμερομηνιῶν 5 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΣΤΙΧΟΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΠΑΡΥΤΗΣ - ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΙΠΑΝΗΣ Γ. ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗΣ Τετάρτη 15 Αὐγούστου 1962 ΕΡΑΘΕΙΑ. Ν. ΙΩΝΙΑ- Στσά Διαμαντάκη 7 Τηλ 89.134 ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ : Τρίμηνος 10 καὶ 15 Δῆμοι 40, Τράπεζαι 50, Κοινότητες, Βιομηχανίαι 20 Χειρόγραφα δημοσιευόμενα ἢ μὴ δὲν ἐπιστρέφονται ΟΛΙΒΕΡΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ( -ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ- ΛΠΟ ΤΗΣ ΤΗΜΜΩΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΗΣΙΗΛΙΝ ΗΜΕΤΙΝΟΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Ὁ Λόγουστος μᾶς φέρνει πάντοτε εἰς τὴν μνήμην, ὡσὰν τασαράκοντα ἔτον ἤρχισαν νὰ ἀναφαίνονται εἰς τὸ Μιμοθοια τὸν σιθριον καὶ γάλανον οράνον 1 δινινον. . τότε καί τε λό δέν σαι τής ἐδνικντ συνιποράτα ἡ έπτοδα νακα- ταλήξῃ εἰς τὴν πυρκαϊὰν τῆς Σμύρνης, εἰς τὴν καταστροφὴν νατολην καὶ εἰς τὴν ἐκριίζωσιν ἀπὸ τὴν δι Ἄσιαν τοῦ αἰωνορίου1 ἑλληνικοῦ δένδρου, τοῦ ὁποίου αἱ ρίζαι ἀναφέρονται πρὸ τριῶν│ κλασμοὺς καὶ ὁδυρμοὺς ὑπενθυμίζουν εἰς τὸ Ἔδνος αἱ ἡμέραι! Ἡ ἔνδοξος ἑλληνικὴ Στρατιὰ τῆς Μ. Ἀσίας, ἥτις ἐγνώρι σεν ἄλλοτε νίκας καὶ θριάμβους, βαδίζουσα τοὺς ἰδίους δρό-/ ἄρματα, τοῦ Κλείτου οἱ θεοειδεῖς παῖδες καὶ τοῦ Ἀλεξανορου) τοῦ μεγάλου οἱ ἀργυράσπιδες ἑταῖροι, ἐγένετο Μικρασιαφέτις│ καὶ εὑρίσκετο ἐν ὑποχωρήσει. Καίτοι δὲ ἡ ἐχθρικὴ ἐπίθεσις ἀνεμένετο, ὡς τοῦτο ἐπιβε- δαιοι ήήν κεραρχία, οια εἰς τοό σποτον χροσιου ἔπιος ἀγ27/ ἄλλαι μονάδες, τὴν ζωηροτάτην καὶ ἀσυνήθη κίνησιν καὶ προώ- δὲν ἠδυνήθη ἡ Διοίκησις τῆς Στρατιᾶς νὰ ἐπιβληθῇ τοῦ ἀντιπαῦ│ λου, εἰς τὸν ὁποῖον ὡς ἐκ τούτου περιῆλθεν ἡ πρωτοβουλία τῶν │ θρος πιέζει διὰ τῶν πυρῶν του ὁλόκληρον τὸ μέτωπον, ἔθεσε δὲ │ ποδα ἐπὶ τῶν Πρώτων χαρακωμάτων. Ὡς συνέχεια ἐπήλθεν 11 ὡρισμένων πειθαρχικῶν μονάδων, καὶ τὴν 5 Σεπτεμβρίου 192/ Τοιαύτη ὑπηρξεν ἡ τύχη τῆς ἐνδόξου στρατιᾶς, τῆς ὁποίας! τὴν αἴγλην βάσκανος μοίρα ἐφθόνησε. Ἀλλὰ τραγικώτέρα ὑπῆρξεν ἡ τύχη τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐγκαταλειφθεὶς οὗτος ἀπὸ ὅλους, χωρὶς καμμίαν ὑπεύθυ- (Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου) βέβαιοι πῶς ἀκοῦμε τοὺς ἀντίλαλους τῶν ΙΗ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗ ΤΟ ΠΡΑΞΙΝΟΝ / μελαλισῶν τῶν μάκρυνῶν μας προγόνων, Μ᾿ αὐτὴ τὴ φωνὴ μὲ πανελλήνια φωνή, Ὅτι ἔχομεν τοὺς καλλιτέρους! Κατ᾿ ἐπανάληψιν μᾶς ἐδόθη ἡ ) στέλνη μηνύματα ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώ¬ θηκε ἡ γλῶσσα τοῦ λαού μας, καὶ με τῇ 1σ δρόμους, ἀσφαλτοστρωμένους μάλι- εὐκαιρία νὰ ἐξάρωμεν ἀπὸ τῶν στη- [φωνὴ τοῦ λαοῦ μας, τοῦ ἄδοντος καὶ ψάλ ! 1 ὅτι κατὰ δόο)ο, οὐδεὶς δύναται νὰ │ Ποιός λαός, ποιό ἔθνος μπορεῖ νὰ πε¬ ) λῶν τοῦ «Θάρρους, τὴν δρᾶσιν τῆς! ιμανευθή γνὰ ἕνα τέρεας λμοῖς λήης ἀμφισβητήση ἐξ ἴσου ὅμως, οὐδεὶς! Χωρικῆς γενικῶς, ἰδιαιτέρως δέ│ χαία μουσικὴ πομιλλοντας στὴν πορεία 5 δέματα καὶ μορφές. Ερογονῶντας τοὺς│ 2 δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ ὅτι εἰς τὸν τῆς Τροχαίας. μρὰς ἀπ᾿ τὴν ἐπαχὴ τοῦ Πραπανδου τοῦ [τομέα τοῦ πρασίνου ἐρχόμεθα τελευ- Παρὰ τὸ ὀλιγάριθμον σχετικῶς│ λουθώντας τὶς ἱστορικὲς περιπέτειες τοῦ 1 Ἠρας εἶναι τήν τουν τῶν ἐξροπιτον ταῖοι ὑστεροῦντες καὶ αὐτῶν ἀκό-/ τῆς δυνάμεώς της, ἀξιωματικοὶ καὶ λαοῦ, παραμένωντας ὅμως πάντοτε ἕνα ε . ποὺ πρέπει νὰ τόνισθη ἰδίαιπερο ἤτ δια μη τῶν καθυστερημένων μέχρι πρὸ/ ξοχὸ λαυραφικὸ προῖὸν τοῦ ἑλληνικοῦ 1 (ἄνδρες ἐντατικῶς ἐργαζόμενοι καὶ τήσηση τῆς γλῶσσας ἑνὸς λαοῦ μέσα σὲ λαοῦ τοῦ ἀναγεννωμένου ἐκ τῆς τέφρας 1 [τινος Κοινοτήτων τῆς Ἀττικῆς. προσηλωμένοι εἰς τὸ καθῆκον των του, παραμένωντας πάντοτε ἑλληνικη. Ἔ! Ἀνεξήγητος εἶναι ἡ εἰς τὸ θέμα! ἐτῶν θεωρήθηκε ἀπ᾿ τοὺς εἰδικους γλωσ- κατορθώνουν νὰ ἀντιμετωπίζουν ἀ-/ Εἶναι ὥστε ἄκρως ἀντιεπιστημονικὴ ἤ) ! τοῦ προσίνου ἀδιαφορία τῆς Δημος/ ποτελεσματικῶς τὰς τε τακτικὰς καὶ ἐκδοχὴ μερικῶν μουσικολόγων μας πῶς│ 3 γλόσα μας, παρ᾿ ὅλες τὰς ἀντεβρητες τικῆς μας Ἀρχῆς ἐξικνουμένη μέ / ἡ Βυζαντινή Μουσικὴ δὲν ἔχει τίποτε τὸ ἐκτάκτους παρουσιαζομένας ἀνάγ-/ [χρι τοῦ σημείου νὰ προσλαμβάνη! κας ἐπεμβάσεώς των. τικὸ καθεστῶς πρὺ πέρασε ἡ ρωμωσύνη, Πῶς εἶναι ὅμως δυνατὸν νὰ μὴν ἀρ./ / τὴν ὄψιν μίσους. Τὸ σημερινόν μας σχόλιον ἀφο-/ νοῦνται τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ἴδιου τοῦ 1 Πῶς ἄλλως πρέπει νὰ χαρακτη- μαφάνερα νήσια τόση τῆς ἀρχαιίας. ρᾶ τὴν δρᾶσιν τοῦ Σώματος τῆς Χω- ) λαοῦν, καὶ ἀκέμη νὰ μὴν Δονοῦται ! ρίσωμεν ὅμως τὴν ἐσκεμμένην καὶ ροφυλακῆς εἰς τὸν κοινωνικὸν το- η τς στη καὶ τὴν καθλον νκέ τῆς ὥδια ἠθελημένην ἐγκατάληψιν εἰς τὴν ) νὰ ἀρνοῦνται τὴν ἑλληνικότητα τῆς μου / μέα. Κατὰ τὸ 1961 οἱ ἄνδρες τῆς) τύχην του τοῦ ἐλαχίστου πρασίνου! ξαντινὴ ὑμικογραφία καὶ ἡ Βυξαντικὴ Χωροφυλακῆς προσέφεραν 28.290 │ κἡ ἐπεξεργασία παράλληλα μὲ τὴν γλῶσ ἀπὸ ροδοδάφνες ποὺ ἐφυτεύθησαν│ ς! σα, καὶ τῆς ὁποίας φοσκὺς καὶ ἐπλότυ 1 γραμμάρια αἵματος, ἐβοήθησαν εἰς πανελληνίας προβολῆς καὶ καθημερινῆς ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν εἰς τὰ πλάγια τῆς│ τὴν ἀναδάσωσιν τῆς χώρας διὰ τῆς , ὡς μὲ τοὺς ὑμνωδούς του, μὲ τοὺς πρω /3 Λεωφόρου Ἰωνίας ἀπὸ τοῦ σταθμοῦ ! στις Ἐκκλησίας καὶ ἔξω ἀκόμη ἀπ᾿ αὐ- φυτεύσεως 190,167 δενδρυλίων) Πευκακίων μέχρι Περισσοῦ; καὶ διένειμαν ἐκ τοῦ ὑστερήματός ; οικοὺς καὶ ἄρχοντές του, καὶ μὲ τὰ ἄφθο 1 Ὄχι μόνον δὲν ἐφρόντισε ἀπὸ│ αἱ εὐχές, οἱ χαιρετιομοί, ποὺ ἦταν τὸ κα¬ να γραπτά κείμενά του, γραμμένα πάνω │ των εἰς ἔχοντας ἀνάγκην περιθάλ.) ἐτῶν ἤ Δημοτικὴν Ἀρχὴ νὰ ἀνοί-! στὰ ἴδια πάντοτε ἐκφραστικά πρόσωπα. ταν συνάμα καὶ ἕνα διαρκὲξ λαϊκὸ σχο- ψεως 250000 δραχμῶν. Δὲν εἶναι! [ξη τοὺς λάκους καὶ νὰ τὰς ποτίσῃ, ) Διατεινόμασθε λοιπὸν πὼς ἡ Ἐθνική! (μεταξὺ τῶν καθηκόντων τῆς Χωρ) ἀλλὰ πρὸ ἡμερῶν ἐθεάθη καὶ ἐργά- τικὰ ὄχι μόνο σὲ κάθε γλωσσικὴ ἐπιτρο- μας Μουσική, ποὺ τὴν διατήρησε θευμονα- [κῆς οὔτε ἡ ἄσκησις φιλανθρωπίας, 1 της τοῦ Δήμου νὰ καίῃ ξηρὰ χόρ! οὔτε ἡ προσφορὰ αἵματος, οὔτε ἤτ ση ἀπὸ τὶς ἐντικὲς παραδόσεις. ψείς τὸ χριστεπόνυμον πλήρωμα, ὄνι μά τα τὰ ὁποῖα συνεκέντρωσε, ἐναπο-/ φύτευσις δενδρυλλίων. θέσας αὐτὰ παρὰ τὰς ρίζας τῶν φυ-/ σου ἡ γέσοη τοῦ λαθῦτα τὰ πακλήηα διο δαυμὸ μὲ τὴ γλῶσσα, ἀλλὰ εἶναι καὶ Τὸ ἐπιδειχθὲν ὡς ἐκ τούτου ἐνδι- τῶν! Ἐὰν εἶχον στόμα οἱ ροδοδά- δὲν συνέτρεχε κανένας λόγος νὰ τὰ ἀντῷ φνες θὰ διεμαρτύροντο διὰ τὴν ἐγ- ρως τὸν ρύπο τῶν ξενικῶν ἐπιρρῶν. Ὁ αφέρον τοῦ Σώματος εἰς τὸν ὡς ἄ- καταστήσει ἀφοῦ μιλοῦσαν πάντα στὴ κατάλειψιν καὶ τὸν ἀφανισμόν των! νω τομέα δίδει σαφὴ εἰκόνα τῶν εὐ- [του καὶ τὴ γλῶσσα του, ὁ ἴδος ὁ, λαὸς δι᾿ ὅ καὶ ἀνελάβομεν νὰ ὁμιλήσωμεν! Σὲ τρόπο ποὺ ὅταν ἀκοῦμε σήμερα τὴ γενῶν ἀρχῶν μὲ τὰς ὁποίας κοσμεῖ) ἡμεῖς διὰ λογαριασμόν των δημο- ἄδοση τῶν ὑψηλῶν ἐγνοιῶν τοῦ χρίστα- ται τὸ ἔμψυχον ὑλικόν. [σιεύοντες τὸ παρὸν σχόλιον. (Συνέχεια σελ. 2α στήλ. δη) ἀπὸ γνησίους ἐκπροσώπους της, νἄμαστε κείνας στιγμάς. Μέρος μόνον τούτου ἐπεζήτησε διὰ τῆς φυγῆς│ ται συλαμώσεις. Μναλοτισθησαν. Ἐφοροπον βδολο. Γενταινς μῶν, μαστίγων πείραν ἔλαβον, ἐν φόνῳ, μαχαίρας, ἀγχόνης καὶ Καὶ πεισπύ τῶν γέων τούτων σδνομαστόρων συνκαταλένον. ται ποιμένες καὶ λειτουργοὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εὐσε- ''ΧΡΥΣΟΠΛΟΚΩΤΑΤΕ ΠΥΡΓΕ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ δόξου ἑλληνικοῦ Κλήρου, παραμείναντες μετὰ τοῦ ποιμνίου των/ Ννὰ ἐμψυχόνουν καὶ στηρίφουν αὐτό συνεπεῖα καὶ πρὸς τό 20// ὑπὲρ τῶν προβάτων». Τοιοῦτοι ποιμένες καλοὶ ὑπῆρξαν οἱ ἀοί-) Νίμοι ἱεραρχαι Χρυσοστομος αμθρνής, (ρηγόριος Ανθωνιῶν καί πάντοτε τὴν ὑπερτάτην θυσίαν εἰς τὸν βωμὸν τοῦ καθήκοντος. τὸ μασυρολογιον τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἐλληνισμοῦ καί προβαλ./ λονται πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μας ὅλοι οἱ χωρὶς συναξάρια ὁμολο / Ἐθνοὺς καὶ εἶναι ἀταφοὶ εἰς τὰ Μιαρασιατικὰ βουνά. Τελοῦν πες χθερον κνημοσυνον τοῦτον σό, δρκισρόμεν οι ΔΑΥΕΑΛ1758 λησμονήσωμεν καὶ θὰ ἐνθυμούμεθα πάντοτε τὴν χώραν ἐκείνην. ὡς καὶ τὰ ἡτιμασμένα καὶ κατακεκαυμένα Ἱερὰ αὐτῆς ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΗΗΜΑ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ Ἡ ὥρα ἦταν περασμένη. Ὁ Τζίνυ, Τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἄνοιξε ἡ πόστα το Σαντόρι ἔτρεχε μὲ τὸ αὐτοκίνητό του μος. Ὁ ἄντρας σημώθηκε ἀμέσως, καὶ τη εὐθεῖα ποὺ χώριζε στὰ δύο τὸ σκο./ κυττάζοντάς την μὲ ἀγωνία, τὴ σώτησε! Ἡ Ἡ καπάσταί της εἶναισυθρή του Εἶχε τώρα ξεπεράσει τὰ ἐνενήντα χι / ἀπάντυσε ἔνει τίι εκτιε πόθε εὐου Τς. πῶ κτι τον ἀλὰ κατὰ ἕνα εἴχου :- Δὲν πιστεύω νὰ ἔχη κανένα, ψιθό/ στο νὰ τρέχη κανείς μέσα στὴ νύκια δαννικά ἕνάς ἄγκος πιὸ σκονος ἐες δ') Ὡς ζίσατε τὴν ταντότητά της; σρόμου. Ἦταν ἕνα μικοσκοπικὸ αὐτο — Ὄι Βώνα αὐὴ ἥν τσάντα. Δὲν ! κίνητο. Ὁ Σαντόρι δοκίμασε νὰ σταμα / εἰ. θρέπει νὰ τὴν παραδώσετε στὴν! τήση μὰ ἦταν ἀργά τάς. Ἕνας στέδς / συνυμία, τὸν συμβούλεγε ἡ νοσοκόμες ! κατος ἀνήγετε τἡ οιοία σύγκρονμ Πέθασάν δυνετά δεφμερώλετα δανά/ Ὁ ἀστυνόμος ποὺ τὸν ἀνέκρινε, ἔδει / σει νά κνησθῇ ἀπὸ τή θέσι του. Τὸ κυρ/ ξε ἀρκετὴ κατανόησι. «Δὲν ξέρει κανεὶς] μί του πονοῦσε ὁλόκληρο, ἀλλὰ δὲν ἦταν ! ποὺ ἔχουν οἱ γυναῖκες τὸ μυαλό τους ὅταν ! παρσκατισμένος, ἀνοῖξε καὶ δεικονήτες ὁδηγούνι εἶπε κουνώντας τὸ κεφάλι του.1 πρὸς τὸ ἀναπογρυμένυ εὐτοτίγηος Ὁπωσδήποτε ἡ θέσις τῶν αὐτοκινήτων! Ὁ υραδικς ἐκιθάτης ἔτων μά χνας/ ἀποδείκνθει ὅτι τὸ σφάλμα δὲν ἦταν δα! κα. Ὁ Σαντόρι κύττεξ μὲ τρόμο τὸ χείμαρρο τῶν ξανθῶν μαλλιῶν ποὺ σκέ │/ Σὲ λίγο ὁ Σαντόρι βρισκόταν στὸ δρό! παξαν σχεδὸν τὸ χλωμὸ ἀκίνητο πρόσω- μο. Σκεπτόταν τὴν ἄγνωστη κοπέλλαι: Εἶναι γεκρήη, ἦταν ἡ πρώτη του σκέ / μου, ἔχω ἀφήσει ἕνα σωρὺ ἐκρειμτητες, ψις. «Ἐγὼ τὴ σκότωσαν. Ἔσκυψε καὶ ! τὴν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του, καὶ τότε. ἔκν ὅιος τστοχε σετ᾿ ὐτι ἔροσει στό συ.) παισώπως ἄπο διάθησι κατάλαθε δι ! φὲρ τὴ διεύθυνσι τοῦ νοσοκομείου,. ἡ γυναῖκα ζοῦσε ἀκόμας. Ἔπρεπε νὰ τὴ μεταφέρη, ἀμέρως στὸ νοσικομεῖς. Μά Ἦταν δέκα μέρες ποὺ ὁ Τζίνο περνοῦ, ποῦ νὰ τὴν πάῃ; Τὴ στιγμὴ ἐκείνη τὰ│ σε ὅλε, τὶς ἐλεύθερες ὧρες του διπλα σο/ φῶτα ἑνὸς φοστηγοῦ, φώτισαν τὸ δρό- πος ἐφοθα τῆ ἔδαι τηήα. Μασία τῆς! Σ εἶπε ἕνα πρωΐ, χαιδεύοντάς της τὰ μαλ- Καθισμένος σ᾿ ἕνα πάγκο στὸ διάδρμο! τοῦ νοσοκομείου, ὁ Τξίνο Σαντόρι, πε./ 1 Ἐκείνη τοῦ χαμογέλασε τουφερὰ. ρίμενε μὲ ἀγωνία νὰ μάθῃ ποιὰ ἦταν ἢ ! — Χάρις σ᾿ ἐσένα Τζίνο, ψιθύρισε. κατάστασις τῆς τραυματιμνης, κιά τε./ Χάρις στὶς φυρντίδες σου. Κι᾿ ὅμως δὲν σια του κρατοῦσς τὴ μικρὴ θερμάτιη εἶχες καμμιὰ ὑποχρέωσι. Τὸ λάθος ἦταν/ τράντα ποὺ εἶχε δθὴ ὁπλα τῆς δότερα ἀ- πά τὸ δυστύχημα. «Πρὰ νὰ εἶναιῇ ἤν/ Ὡ Δὲν τὸ ἔκανα ἀπὸ ὑποχρέωσι, Μα- γαρητήτης ἐσονκά. Τἴταν ἀνάνη, μ. Θὰ ἤθελε νὰ τῆς πῆ πὼς ἦταν ἡ ἀγάπη! μαθη τέ ὄνομα, τῆς αἀνναστης Διατάας / ς. ἀν᾿ ἀπολολο μεσθο ει τήν τρά-3. / ποὺ τὸν ἔφερνε κάθε μέρα κοντά της, ἀλ. — Τί θὰ κάνης ὅταν θὰ ὑγῆς ἀπὸ δῶ; πορτοφόλι καὶ ἕνα γράμμα χωρὶς φάκελ- — Δὲν ξέρω, ἀπάντησε ἐκείνη ἀνάστε «Μαρία. Σὲ λίγες ὧρες φεύγο. Σκέ] ερηπα κάλητα καὶ ἶδα πὸς ἐὲν παρί —- Δὲν ἔχεις κανένα συγγενῆ, ἐπέμεινε ! 5) νὰ τὰ πρ μαί μο. Μ ἕνα τίτησω ἐκεῖνος. Κάποιον ποὺ νὰ μποροῦσε νὰ σὲ λσας τὴν πλάτη, Τὰ μοῦ ἦταν δέναρ νὰ ἐμιουργήσω, ιάτι τά χνήματα ποὺ Ἡ γυναίκα χαμογέλασε μὲ θλῖμι. .. — Ὁ μοναδικὸς συγγενής μου, εἰ ρων, δά σοῦ ν ἐκατούω μόλο ματ/ σέσα. Καλὴ τίχη. Σαφηνῶν. ἡ ὐρός ἔνυνς νὰ τὴν Ἀροτιθῇ, ὁρο/ γιατὶ τὴν ἐγκατέλειψε ὁ ἐραστής της ! (Σνεκεια σλ. 10) σιέστητε ὁ Τζίνο μὲ ἀγανάκτησι. Ἡ δοθόδοξη χριστανικὴ ψυχή, εἴτερε σανατλιωθῇ, νὰ δρῇ τὴ φυσική της και ὙπO RICHARO LIVINGSTONE τεύθυναι καὶ εἀποφήσας ἐκ πάντως δν- / εἶναι δουτηγμένη στὴν ἁμαστία καὶ κλυ │ 1 (Περίληψις) ς) γρς κάζει. Ποως τίνα καταφάγω ἤ / δωνίζεται ἀπὸ τὰς μύριας ἀντιξβώτητας ν λην Ἀγηῆς τοῦ πασορμυ λιτῶν, και ζει μὲ τὴν προκατάληψη ποὺ ὑ- 2ον πονήσαμαν, πος ποενθῶ, πίαν δὲ . νὰ μὲ τὴν Εὐαγγεικὴ ἐπιταγή, εἴτε ὁ ) πάρχει γιὰ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἐμ¬ Κι ἀκόμα μπορούμε να ποῦμε│ 1 κόμη εὑρίσκεται στὸ στάδιο τῆς ψυχικῆς 2 πορου. Ὡστόσο, λέει, δὲν πρέπει στι ο Ἀριστοτελης έκανε λάφος ο- ) λψιν; ποίαν ἐν ταῖς ὀλίψεσι δοσθόν; Εἰς ! να κατηγοροῦμε τὸ ἐμπόριο ἀλ- ταν έλεγε στι ὑψήλοτατο πραγμα/ ἀκότημα ἀπὸ κῖτα πὶ κάνων τ καμί/ 1 σὲ μόνην ἐλπίζω, καὶ θαρῶ καὶ καυχῶ 1 λα ὅσους ἀσχολούνται μ᾿ αὐτό. │στον ανορωποειναι το λογικο.ια │ 1 μαι, καὶ προστρέχω τῇ σπέπῃ σου σῶσον/ νὰ ἀνατριχιάζη καὶ φθάνουν μέχρι μυε 1 Τὸ ἐμπόριο ὑπηρετεῖ τὶς ἀνθρώπι- λοῦ ὀστέων». Εἶναι πράγματι πολὺ δύ τι σεν επρεπε να υποταξη στὶς δι./ Ὅλοι αὐτοί, προσανατολισμένοι εἰς τὰ [νατή ἡ συγκίνησις ποῦ προκαλοῦν ψαλ. / [νες ανάγκες, ἐπειδὴ δίνει τροφή, ανοητικές τις ηθικες αρετες, ά / σωστά, ἀπευθύνονται μέσα ἀπὸ τὸν κά- [ λώμενα, τὰ ὁλόγλυκα τροπάρια τῶν «tα / ρουχισμό, στέγαση κλπ. σ' ἕναν φου καὶ οι δυὸ ὁρίσκονται τουλά-/ λαμον τῶν ἱερῶν ὀμνογράφων τῶν «Πα/1 ρακλήσεων, τῆς Πλαναγίας. Εἴταν προσς/ 5) κόσμο ποὺ τὰ χρειάζεται Τὸ φυ- χιστο στο ἴδιο ἐπίπεδο, καὶ στὸ δακτικά ἐλπίζουν θαρραλέα καὶ νικητάί κοῦργα ἐγκληματική διάθεσι θὰ μαλακώ / [κατω κατω τὸ ἐργοστάσιο καὶ τὸ ) σικο θὰ ἦταν για μᾶς νὰ ἀγαποῦ- δη καὶ θὰ ἐπιρρεασθῆ εἰς τὸ ἄκόυσμα τοῦ / - με καὶ νὰ τιμοῦμε τὸν ἔμπορο καὶ γραφειο θίνουν περισσότερες εώς ἀντίληψιν Ἐκείνης ποὺ εἶναι καὶ θὰ μένη κειμένου καὶ τῆς ψαλμωδίας του. Καὶ οἱ ! ὁ καιριες γιὰ τὴν ἀναπτυξη καὶ τὴν τὸν ἐπιχειρηματία, ὅπως τιμοῦμε δυό ποιηταὶ τῶν Παρακλητικῶν Κανόνων /1 νῶν. Μέρα ἀπό τά Δουλλήπτου λογοτέ │ ἐ εφαρμογη τῶν διανοητικῶν ἀρε-/ μιὰ μητέρα ἢ μιὰ τροφό. Ὑπάρ¬ ἄφησαν τὸν κάλαμόν των νὰ ἐκφράση κνικῆς ἀξίας καὶ γεμάτα ἀπὸ ὑψημὰ πουή │ τ τά πολυποίκιλα αἰσθήματα τῆς ἁμαρτω 1, τῶν, παρὰ ἡ βιβλιοθήκη. χουν γιὰ νὰ προσφέρουν στὴν κοι- ματα τροπάρια οἱ ὑμνοράφοι βμιλοῦν πά ! Τελος, θὰ μπορούσαμε νὰ ἠπο- νωνία τῶν ἐνηλίκων ὅ,τι ἡ μητέρα λῆς ψυχῆς εἰς τὰς χιλίας δυὸ φάσεις τῆς ) θόμως τή γλυκειά μεσιτεία τῆς Παναγά / στηριζουμε πώς ἡ ἄποψη του Ἀ-/ καὶ ἡ τροφὸς στὰ παιδιὰ τῆς οἰκο- λιν ἐξ ὀνόματος αὐτῶν ποὺ εὑρῆκαν προ- αν ἑνὸς πολυμετόπου ἀγῶνος ἐνακτίον ρστοτέλη εἶναι καὶ ἀνεφάρμοστη / καὶ ἐγωιστική, ὅτι χωρὶς ἐμπόριο / Φωνάζει ὁ ρῶῖος: «Πῶς ἐξειπεν, σοῦ ! ποιώσεως. Καὶ ἀπευθάνονται οἱ δύό Ἡ ἀτυχία εἶναι πὼς αὐτὰ τὰ ἐ¬ παγγέλματα ἀσκοῦνται ἀπὸ ἀν¬ Κτιρμούς ἡ Δίσπρινα τρὶς τὴν ἔμην καν. 1 ὀνόματος πάσης ψυχῆς θλιβομένης καὶ ! ταρρέει, καὶ πὼς ὁ φιλόσοφος δὲν │ ν) θρώπους ποὺ ξέχασαν τὸν πρα¬ τοτε, νυχλὴν, δεινῶς πορουμένην εἰς ὕδος ἔχει δικαίωμα νὰ στιγματίζη τὴν ) γματικὸ σκοπὸ τοῦ ἐμπορίου καὶ τὴν Θεστόκον καὶ Δέσποιναν, τὴν ἀκα / 1 περιορουσανας! Ἀλλ᾿ ὁ τῆς τῆς, πο0, ἐργασία τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν τε- τὸ ὀλέπουν μόνο σὰν ἕνα μέσο νοίας καὶ τῆς εὐεογεσίας, ἧς ἀφθόνως) χνιτῶν ποὺ κάνουν τὴ ζωή του δυ- τὴν ἀμετάθετον πρὸς τὸν Ποιητὴν με / γιὰ νὰ κάνουν χρήματα — καὶ μά¬ ) Μηπτού,τεύσυν τῆναν ὁ δεύτερος, πού ἐγγω! λιστα νὰ κάνουν πολλὰ χρήματα. καὶ ἀπαλλαγὴν τῶν ἀσθενούντων. Πρὸς! Ἀλλὰ στὴν πράξη, ὁ Πλάτων / οισε δροσιστικὴν τὴν ἐπέμβασιν Ἐκείνης│ ! Ἀλλὰ ἂν γινόταν οἱ καλύτεροι ) εἰς τὴν ταλαιτορουμένην του ἄπαρξιν , καὶ ὁ Ἀριστοτέλης δὲν εἶναι τόσο / ἄντρες καὶ γυναῖκες νὰ διευθύ- ὀλιθομένων τὴν χαράν, τὴν θερμῆν πρε- Π πασλνταν τόν τι - πημεσον ἀνοα ται/ ἔξω ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ὅσο │ ) νουν ξενοδοχεῖα καὶ μαγαζιὰ καὶ πηγὴν τοῦ ἐλέους καὶ τὸ καταφυγίον τοῦ ! ᾿ λῆς υναμμῶν τοῦ θεχάτου καὶ ποται ἐργοστάσια τότε θὰ διαβλέπαμε κόσμου. Καὶ τονίζουν: μῶν τῆς ἑωῆς ἀνεξάντητονς. Διθ│ Ἐνῶ δηλαδὴ φαινομενικὰ διώ/ τὴν ἀληθινὴ φύση τῆς ἐπιχειρημά- «Πάντων θλιβομένων ἡ χαρὰ καὶ ἀδι-/ χνουν τὴ ὁιομηχανία καὶ τὸ ἐμπό- / τικῆς ζωῆς καὶ θὰ τὴν τιμούσαμε ᾿ ἐλέους καὶ τὴν ὄρσιν τῶν ἀπείρων δαυ 1 ριο, ἀφήνουν - προπάντων ὁ Πλά│ [φή, ξένων τὲ παράκλησις καὶ δακτηρία 1, μάτων καὶ τὴν πηγην τῶν ἀναῶν ἄνως 6 των — μιὰ πόρτα ἀνοιχτὴ γιὰ τὶς / Λέγοντας αὐτὸ ὁ Πλάτων, χω¬ Ετ᾿ ἔπασιν ὁμολογῶ καὶ ἀκῶ καὶ κηρτα ! πονουμένων σκέπη καὶ ἀντίληψις καὶ ὀρ- ἀσχολίες ποὺ εἶναι ἀπαραίτητες│ ρίς σχεδόν νά συνειδητοποῆ τί ταν καὶ τεγαμαν, ὁ τοίος ἐγνάρες για τὴν ὕπαρξη τῆς κοινωνίας. Πάστου συ᾿ ὑσμιήμιτος. δύσροντε σπεῦσον. ! κάνει, ἀφήνει χῶρο γιὰ τὴ βιομη¬ Ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τοὺς Νο- / συκοφάντου ὅταν δάλλουν ἐνατίον τῆς ! δυσωποῦμεν οὐσασθαι τοὺς δούλους σου. / ο ) χανία καὶ τὸ ἐμπόριο στὴν ἰδανι- μους θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ σὰν ἐ- τιμῆς καὶ τῆς ὑπολήψεως του, ἐγνώρις πιγραφὴ σὲ κάθε ἐργοστάσιο καὶ/ Δὲν ὑπάρχει ὄντως ἄνθρωπος πάσης ἐ- τὶ ) κὴ πολιτεία του. πως καὶ πειασμοὺς καὶ συμφαρὰς τοῦ) 1 ποχῆς καὶ περισστερον τῆς σημερινῆς, κάθε γραφεῖο. Ὁ Πλάτων ἀρχί! (Συνεχίζεται) (Συνεχίζεται) δίου καὶ μετὰ τὴν σωστικήν ἐπέμβασιν τροπῆς, ἐποχῆς ψυχικοῦ σκοτασμοῦ καὶ δαθυτάτην ἀνακούφωσιν: «Ἐν τας 6ά / θυκῆς παραλνσίας και ἐεχροσεως, δο ΤΟ ΛΑΤΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ χαρὰν καὶ εὐφοσύνην καὶ ἐν τοῖς κινδ πη τὸν ἑαντόν του καθρετιζόμενον κρ. νσις ούστην καὶ προστάτην ἐν τοῖς πει-/ Χ. Δ. ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ ποὺ περιέχεται εἰς τὰ τροπάρια τῶν «Πα-/ Χαῖρε Μητροπάρθενε· χαῖρε Θεόνυμφε ! χαῖρε θεία σκέπη· χαῖρε ὅπλον καὶ τεῖχος │ Ἐ δ ῶ βλέπεις μία καρδιὰ τὴν ὁποίαν! Φυσικὸ τὸ λαϊκὸ τραγούδι δὲν μπο- ἀπόρθητον· χαῖρε προστασία καὶ ὁοηθὲ │ 5) Ὁμοιότητες συναντᾶμε ἕνα πλῆθος σὰν ροί γ φοῦσε στὰ 50 —- 40 χρόνια τῆς ζωῆς του καὶ σωτηρία, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων συμαφρῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐμτιῦν σο / συχείνουμε τὸν χαρακτῆρα τοῦ ραμπέτι 1 ) τὸ ἄπλωμα, τὴν τελειότητα καὶ τὴν ποι- ἐκ πίστεως». 0) κλία τοῦ δημοστικοῦ. Γεννέται καὶ τρα- κου τραγουδιοῦ μὲ ὅ,τι ξεχωρίζουμε στὸ / κ 1) ἴπεται κάτω ἀπὸ ἡς τοιυμας τῶν κα Καὶ ἔτσι ὅλοι μαζὺ ὅσοι ἐγνώρισαν τὴν / δημωτικό. Καὶ στὸ σαμπέτικο τραγοῦδι ἡ ! ') Γουδέεται πρὺ πολὺ στὴν πόλι δίνοντας πρεοδειῶν τῆς δερτόκου, τὴν ὁποίαν εὐς μεγάλ πορσπη τής πετορσιος τοῦχον Κτρθυγὴν τῆς ἀμαρτωλότητος τὴν ὁαίαν 1 δουλειάς. Τὰ θέματα τοῦ εἶναι παρίωοι- Πρου μων η τό δτοκοῦν. πηροσήθιαν Ἔ / τ χαρκημῶν οἱ πάλλα περορί αἱ ταρ. ) ἤς. Χαίρεται, ἐρωτεύεται, κλαίει, μοίο ! Επκαλθοτεον νά ἐπευλήνουν διία πέσου ! Ππαλλάνε, ἄκοτκα καὶ κ φταατοάς ὅναι τῶν πρίαν, ἡ πλή ἐθλητῆς ἀ / ξακομανθουν τας ποιητινς τος δά 1600│ ) Εός τῶν παάσματων ἀταθέκει η δία / κωνῶν, σες παλατμεκον τά τόν τιλο, δανουσια της καπατῆς διεδσα δεντιτς Παρακλητικοῦ Κανόνος τὴν εὐχαριστή-/ «Τί ὅοι δῶρον προσάξω, τῆς εὐχαριστί- ) Κά, σερατικ μοις δναι καί τἡ 1α. τόν ἄμοδο περοπόρο τῆς ζσῆς πού λφ │ ) χόρις στὴν πλατειὰ τοῦ ἐξάπλωσι, τὴν ) πολύχρονη χρήση καὶ τὴν ἀνωνυμία τοῦ ἰκὸ τὸ πιότερο στολίζει δάκρυ καὶ καϋμὸ! σημάτων καὶ τῆς τῆς ἀμετοήτου χρηστός / διαπάλης δίχως ἔλεος. δίχως ἀνάπαυσα 1 ἀγιάτρευτο. Εἶναι, σὰν τή φύσι τοῦ θα │ τητος; τοιγαροῦν δοξάζω, ὑμνολογῶ καὶ τον πλήμεος πον νσο τος ἀνθῆρς καί σακισμένου Ἕλληνα, μελαγχολικό, βαρό. / τὰ τὸ συμπέτικο ὄχι τόσο ξεχωρίζει ἀλλὰ μεγαλύνω, σοῦ τὴν ἄφατον πρός με συμ / τὸν ὁποῖον εἐχύκλωσαν αἱ τοῦ δίου 6κ / Κι᾿ αὐτὸν τὸν τόσο γνήσια Ἑλληνικό ) κὴ τοῦ στίχου μὲ τὸ ἀναβίλωμα τοῦ δε. Καὶ σὺ φίλε μου, αὐτὲς τὶς ἡμέρες θὰ │ αὐτοῦ κατασχοῦσαι καθδίαν, κατατιτρώ / ἡμιστίχια, ὅτι ἐγκολπώνεται κι᾿ αὐτὸ τὸν γουδι, καλλοὶ ξεκινώντας ἀπὸ ἐλάχιστα ἔνοιωσες τὰ πιὸ ὡοαῖα συναισθήματα $ / ) Ἀπό τὴν ἄλλη πλευρὰ, παρα-/ γνώρισμα τῆς λαικῆς συνθέσεως. κατηγοροῦν σὰν κατάλοιπο, σὰν συνέχεια! Τροπάρια τῶν Παρακλήσεων τῆς Πανα κολουθες τὸ δαθὺ παράπονο τοῦ ἀνθρῶς/ τοόκν παιαμένον ἀμῖ, μαρῶς γίας. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Παναγία Μη / ) το ὁ ὁποῖος μαστίζεται ἀπὸ τὴν ἐγκλήν/ ἀφαιρεῖ τὴν δροσιὰ καὶ τὴν πλαστικότην τον δρόπτον μπτρον Στ. 4θμα 2/ / Τέρα τοῦ δροῦ στέχεται πάντοτε ὁ ἄγου ματικὴν μαγίαν τῶν κακούρχων ποιητῶν, / τῶν ἀνθρώπων δηλ. τοῦ ψεύδους καὶ τῆς │ τκὸ τραγούδι. Ἡ δύμα, ποὺ φαίνεται, στιγμὲς θλίψης δὲν ἔφερε στὰ χείλη τοὺς / Ἔρωπο, εἴτε ἀμαρτωμὸς εἶναι εἴπε δάη / συκοφαντίας. Οἱ συκοφάνται - παραπο/ ) προκειμένου νὰ ἀπλώση τὴν σκέπην τῆς │ 1 κάξει τὸν λαῖχὸ συνθέτη νὰ ψάχνῃ νὰ ) ος στίχος μὲ τή μελαγχαλική μουσική 1 την δελεῖνα καὶ ξίφη καὶ λάσον ἤρές / καὶ νὰ δώση τὴν παρηγοριά, τὴν ἀντίλη │ 1 Συννερισμένη Κυριακὴ πίσαν, καὶ ἐπιθητοῦσι τὸ πανάθλιον δῶμα │ στοὺς στίχους ὁμοισκαταληξίες, ἀδιάφο ἀνθραπος ποὺ νὰ ζήτησε μὲ θεώμη καὶ δής ! μοιάξεις μὲ τὴν καρδιά μου 1 σπαράξαι μου καὶ καταθιβᾶσαι πρὸς τὴν / [ρώντας πιὰ γιὰ τὸ ἂν αὐτὲς μπορεῖ καὶ ) νοι τῇ Χάρι καὶ τὴ Βοήθειά της καὶ νὰ │ κ τοῦ ἔχει πάντα συνγεραάμ. ) γῆν ἐπιζητοῦσινη. Ἀπορία συνέχει τὴν - ο) νὰ τὸ παραμορφώσουν τελείως, ἀφοῦ ἤ- Μή στάθηκε στὸ πλενοῦ του Ἐκείνη, ὡς │ καημὸ δείχνουν; Ποῦ βλέπουν τὸν αἴ │ παρανθία καὶ ὡς καταφυγή. Ὅλοι δί) 1 ) πίσας του πρὸς τοὺς ἀνθρώποης. δν ἄρ Κ) στασμένου λόγιου λογοτέχνη. ) Κριστανοῖ ὕστερα ἀπὸ τὸ Ὄνομα τοῦ 1 σθησιασμὸ καὶ τὴν ὑποκίνησι τῶν κατώ/ 1(Συνέχεια σελ. δα στηλ. δη) 1 (Συνεχίζεται). [φήνει τὴν πυξῖδα τῆς ψυχῆς του νὰ προα τερων ἐνστίκτων;