ΤΑΞΙΝΟΜΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

• ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ_ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ_1927-03-18_5_1

ΤΙΤΛΟΣ

• ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙΤΛΟΣ ΕΝΤΥΠΟΥ

• ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ

• 5

ΕΚΔΟΣΗ

• 1

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (ΑΠΟ)

• 18.03.1927

ΤΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

• ΑΘΗΝΑ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

• Ι. ΔΙΑΚΟΣ

ΓΛΩΣΣΑ

• Ελληνικά

ΕΝΟΤΗΤΑ

• Φύλλα Εφημερίδων - Τεύχη Περιοδικών

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

• ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ι8 ΜΑΡΤΙΟΥ 1927 ΕΤΟΥΑ ΑΡΙΘ. ΦΥΛ. 5 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. Ι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΦΤΑΧΤΑΡΟΜΟΣ ΙΠΕΡΗΣΙΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΕΦΗΝΕΕ ΝΗΗΝΗ: Ι. ΔΙΑΚΟΣ ΝΗΤ. ΤΗ. : Π. ΜΠΑΜΙΧΑΣ ΓΡΑΦΕΙΑ : ΖΜΙΕΑ ΠΙΜΙΗΝΙΗΙ ΤΗΛΕΙΡ. ΔΙΕΥΒ. ΑΡΙ. Τ21Ε4 Γυωτείων 1531600 ΕΛΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΑΧΥΓΡΑΦΗΜΑΙΑ Ο ΘΟΧΥΝΟΚΟΙΟΣ ΣΥΧΓΡΑΦΕΧ» Ο ΓΑΤΟΣ ΜΑΖΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ — Γάτε ! ἔκραξε μὲ τὴν βαρεῖαν / φωνήν του ἕνα βράδι ὁ Γαβριηλίδης. ΑΠΟ ΣΥΡΙΑ Πρωτόφερτος τότε στὴν «Ἀκρό- ἔκαμε. Ἀλλ᾿ ὁ ὅρας αὐτὸς, ὅπως κά- ης. Ἕνας παλαιός του μι ΡΩΜΗ. Μάρτιος. - Τὸν πρωτογνῶ- πολινε ἔστειλα ἐρευνητικὸν τὸ βλέμμα ! δε ἄλλος συνοπτικός χαρακτηρισμός. της τον ἔδωσε μιὰ φωτογραφία ποὺ ναι τῇ ἀρείκην. Τέν ἄπονδα στε μου κάτου ἀπὸ τὰ πάλαιὰ καὶ σαθρὰ/ εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκής στό ἔργο / ΤευΑ Μιά Νκση καί απεραντη Ε τραπέζια γιὰ νὰ ἰδῶ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔβ- επιέρωσι. Κάτοι απὸ τη νεανύκη του. κἴθοωοα κεναέρτων, νά διαβάζῃ ὡς 23 Ηπάλου συγγραφέως πουθεν. ἀλλος │ γαινε ὁ γάτος, ποὺ τὸν καλοῦσε στὸ εἶκε γράψει ἕνα εἶδος ἐξαμέτρου. ἔνδος διαλέξεως, τόν πράλογο του εἰ ἐ τς συεντοῦμεν, καὶ δέν ἐχεί γραφεῖον του ὁ ἀθέατος καὶ ἀπροσ- ὅον ἐλάγιστη σχέσι μέ ὅντι συνάδως Συγγραφεωςν: ἀρηνουύμενος πῶς ἐνε- πέλαστος Γαβριηλίδης. Ισιοης μέ τόν ἐρό αὐτό τέ κωμί- «Κυττᾶχτε κατὰ πρόσωπο, εἰ¬ Ἕνα νεαρὸ παιδὶ, ποὺ ἦτο σωρια- πό το διασκεδαστικό, τὸ εὐτράπελο. σαντελλική τραγωδία, καθύρισε με μαι ἐγὼ ἢ δὲν εἶμαι :ν [σμένο μὲ τὸ στῆθος στὸ ἀντικρινὸ│ Δέν εἶνε τό χιρσμον τραπέζι κ ἔγγαφε μὲ τὴν ταχύτητα ποὺ / κεις πού. μόλις θα μπο- γράφει ἡ θαρραλέα νεύτης, πετάχτηκε ροῦσε νὰ συγχριθῇ μέ τὸ ὅπως τὰ σουστοκίνητα καραγκιοζάκια, χοῦμος τοῦ Τριστάνου ἔρριξε ὅπως ὅπως τὸν μελανοστάζον- Μπτονας. 2.100 152453 )τα κονδυλοφόρον του κ᾿ ἔτρεξε πρὸς καμμια φορὰ τὸ μειδίαμα )τὸ γραφεῖον τοῦ Γαβριηλίδου. Μας. συχνότερα άποσπα Αὐτὸς ἦτάν ὁ Γάτος. Ὁ μικρότε-/ τόν συγκίνησί μας καὶ ρὸς δημοσιογράφος τῆς ἐποχῆς μας. κάποτε τὴ συντριβη καὶ Ἄρχισε τὸ στάδιόν του νεώτερος καὶ Εἶνε καμωμένο ἀπὸ τἱ- ἀπὸ τὸν Γκόρντον Μπένετ, ὁ Γεώρ- ρυνία καὶ ὀξυφέρκεια ἀώω- γιος Οἰκονομόπουλος. Ξεχωρίζει το βάθος ὅλων Ἐξέδιδε ἑβδομαδιαίαν ἐφημερίδα│ τῶν ἀνθρωπίνων συναι- στὴν ἐπαρχίαν του. Τὸν «Γάτον». Καὶ σθημάτων, τὸ γελοῖο ποῦ φυσικὰ τὰ ἔβαλε μὲ τὸν ἀστυνόμον. Νέος καὶ δημοσιογράφος τὶ ἔπρεπε, τὸ τραγικό που ἐμπεριέχε- λοιπόν, νά κάμῃ: Ὁ μικρὸς ἡττήθη ἀπὸ τὸν μεγάλον / πρὸ παντὸς ἀνασύρει ατὸ καὶ ἠναγκάσθη νὰ ἐκπατρισθῇ. Ἔχα- πού παίζει κάθε ἄνθρωπος σε τὴν ἐφημερίδα του καὶ τοῦ ἔμενε ὁ │ του μεννηθῇ ὡς τὸ δάνα- τίτλος της. Ὁ ἄνθρωπος τῶν «Λακωνικῶν», ὁ │ λός, ὅπως ὁ Τζοβάννι Πέρ- Ὁ Πιραντέλλο εἰς τὸ Θέατρον Πράγας μετὰ τῆς προπαγανδιστρίας Μάρθας Ἦμπα καὶ ἐχθρὸς τῶν μακρῶν φράσεων, ὁ διευ- γραστοῦ τῶν δραμάτων του θυντὴς τῆς «Ἀκροπόλεως», ποὺ μᾶς │ Χπιον Ἀκράνωντα τας Ε. τὸ σημερινὸ Τειρεζέντι, τὴν ἐ) Ἀπάνω ἀπὸ τὸ στίχο αὐτό, ποῦ ἔ- ρικά πράγματα άπαραίτητα για πατριάπτούπορ δυκρατίκου φιλοσέφου α παλάτι καὶ πότε στὸ ἄκρον τῆς Ἑλλά- νὰ ἐννοήσῃ κανείς τὴν προσωπικό- Κκαμε καταπληκτικὴ ἐντύπωσι καὶ ο' 1 Ἐμπεδοκλανέχειτην διαπεριφρόνησι, Δ τησα καί τήν τέχνη του. Ὁ Πιραν- αὐτον τῶν ἴδιο, ἕνας εἰκοσακτηςκαὶ δος μ᾿ ἕνα μονόλεξον δὲν ἦτο δυνατὸν │ πρός τή ρητορικη, τήν ἔμφασι. τό . τέλλει συγγραφεύς ποῦ ἔχει πληρη│ ὁ νὰ τὸν φωνάζῃ Ο1 - κο- νο - μό- έλλα πδπ. ὅσα καὶ ὁ κραμοζάκου 1 αυτοεπιγμωσιν, γνωρίζει ὅτι τα θέα- /1- ἐπληαι τον ἴσικ Ἐπευ. Ἐποετητ 3 1: Τὸν εἶπε Γάτο. «Τάτον» ἐπέγραφε ! διαμέτερο ἀπό καός ἄλλο, τέ κοινῶν ποῦ συχνά λαμπαδιάζει καὶ καίει! Μό μυδιστόρημα μέ θέμα τήν ἄνυ- / ἐνδιαφέρον. ἀλλά ἐπίσης, ὅτι στούς τὸν φάκελον ὅταν τοῦ ἔστελνε τὰς / μετα το Περγκα ἕνα ὑποδειγμα τῆς │ παρεῖα τῆς ἀτομικάτητες τό ρομάν- δυσαναγνώστους ἐγγράφους διαταγάς. σκετεινον. Γι᾿ αὐτε, στην καλλιτε. Σ ἀπὲ τό λυρισμό τῆς Ἀνατολῆς. καὶ Γάτο τὸν λέγαμε ὅλοι. Κ᾿ ἔμεινε! χνική περιπλάνησί του ἀνά τῶν κό- 1 πάνι ά μά καυπρότητα γραμμόν / νας, κανένας, ἑκατό χιλιαδες: ποῦ δυήει την Ελλαδις- Υοαάμκων/ ἕνα νέον κοινόν, τοῦ προσφέρει, μέ ! Καὶ ἦταν γάτος. Τρύπωνε παντοῦ, / Ὅοό ἀπενδυμάζει τῆς ἸΤλληνικά/ τή διάλεξι αὐτή, μιά διαφωτιστική │ 1 -Ὁ Πιραντέλλε, πρατοῦ φύγῃ, ἕκα- μυρίζοταν, ἅρπαζε καὶ λαυράκια καὶ επαγωγή. Μετά τό πέρας τῆς διαλέ / με στη Συρίχη τὴν ἐξαιρετικῆ φιλα- σως ὁ Προαντέλλεο προσφέρεται ε'' Καί το ἜΘμΣ του εἶνε ἐλΛΗνΙΚΣ μαριδίτσες. Ἀκούραστος καὶ ταχύς. Ε8σΥΠαι ά τΟΣ ΠΡΟΦΗΡΑ ΤΕΝΕΟ.1Εν Ἐκεῖνα ποὺ ἤθελε ὁ Γαβριηλίδης. Πυράγγελες, ἀπότο πόρ καὶ ἀπαντήσῃ στὰ ἐρωτήματα πού θέ- λουν οἱ ἀπροαταί νά τοῦ ὑποβάλ. ἄγγελος. Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς βεβαμ. / Εἶναι τὸ πρῶτο του ἔργο ποῦ πρω-/1 — Γάτε, τρέξε! Καὶ ὁ Γάτος ἔ- τοπαίζεται ἔξω Πουθενὰ ἀλλοῦ, ἡ ἄκρα διανοητι- ἀπό την Ἰταλία. Τὸ παιδὶ τῆς ἐφημερίδος. Κανεὶς! 3 ΠΔΣΕΛΣ. κάτης κιαῦτος ὁ σκληρός καί σκοτει- Ες Επε ΔΤΤΕ. ἄλλος Ἕλλην δημιοσιαγμάφος δὲν μπο- ΥΕΟΘΑΤ ΔΕΝΕΔΟ ΝΑΤΣ ΕΝΟΠ. ΕΤΒΑΕΝΑ ΠΑΑΤΙΟς ρεῖ νὰ διεκδικήσῃ τὸν τῖτλον αὐτόν. ΤΕ.Σ ΣΠΕΡΟΣ ΝΑ ΗΣ. ΕΤΕΣ ΕΝ. ΜΛΕΒΕΥΗΣ. Ἦλθε μικρὸς κ᾿ ἐμεγάλωσε ἀπάνω ἕτα γερμανικὸ ἀπρατήριο σέ Ἐλβε- μίαμα στά χείλη. στὶς ἐφημερίδις. Ἀπάνω στὰ ἔπιστρε- τ ποήως τῶν, ΣΙΚΗ ΣΑΕΠΩ. ΩΣ τΟΝ ΠΟΠΑΝΡΑΑΟΟΣ φόμενα φύλλα τῆς - Ἀκροπολεως». που τούς ἐνιδα- Ὅταν τελείωνε τὴν κοπιώδη ἐργα-/ τεφον Φρανγο, περιασότερα φωτεινον : καὶ ἐχιδρο τόν κρομο, παρ᾿ ὅτι τὸν σίαν του τρύπωνε ὁ Γάτος στὸ δωμά- 1 Κατὰ τὴν διάρ- σανταζεται ὁ Πιραντέλλο. Γνατί, 6 πο τῆς Διεκπεραιώσεως, ἔφτιανε τὸ κεια τοῦ πρώτου Προφέσσες Πιραντέλλο μᾶς παρου- στρῶμα του μ᾿ ἐφημερίδες κ᾿ ἐσκεπά- σαζίι ὅλα τά πλάσματά του τέσο / διαλείμματος, ἐ- ἐλιβερὰ καὶ φασματικά; Τὶ τὸν ἐμ- ζετο μ᾿ ἐφημερίδες. Ἐκεῖ κατοικοῦσε. πῆγα στὸ θεωρεῖό παδίδ νὰ φαντασθῇ καὶ νὰ παρεμ- του νὰ τοῦ ζητή- Ἐκεῖ ἀπεσύρετο, μετὰ τὴν μάχην ! σω τὴν ἀπαραίτη- ποὺ ἔκανε μὲ τὸν διαχειριστὴν διὰ νὰ │ ὀλιγώτερο πικρὸ. Δὲν ὑπάρχει λοι-/7 τη. ἄλλως τε, σὲ τοῦ ἀποσπάση πενῆντα λεπτὰ, καὶ πεν καλασάνη καὶ ὡμοσεία στός κ καθε ἔργο τοῦ Πι- ραντέλλο, διαφω- δειπνοῦσε παρικοῦ τὸ νόμα τῆς ἐρωτησεωσκος Ε Τὸ φαγητό του ἦτο κουλοῦρι καὶ τιστική προεισα- Συνομιλία !. ΕΑ εκον ΕΠΤΑ τυφί. Συνηθέστατον δεῖπνον διὰ τοὺς ὅσω ὅτι ἡ ἀπροαδέκητη ἐτυμολογία Ἡ ἰδέα τῆς τραγωδίας τῆς «κατ᾿ ᾿ Δούμενον: ὁ Πιραντέλλο δεν εὕρισκε ἐ / δημοσιογράφους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. ἐξοχην, τραγωδίαςν, κατά τῆ φράσι ἀπάντησι πρόχειρη γιὰ ν᾿ ἀποστεμῶ. 1 ἁπλῶς μιὰ χαριτωμένη καὶ πνευμά-/ Χθὲς ὁ Γάτος πέθανε ἀπὸ τὴν νύ-/ τώδης.. . χιουμοριστικὴ φιλοφρόνησις. ἐκ τῆς ζωῆς καὶ τῆς τέχνης, μεταξὺ σον ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν ὑπερβολικὴν δετιδος. Πρκέσθη ἁπλῶς εἰς Εναατ. 1 .Γ. λιτότητα, καὶ τὸ ξενύχτι, νεγματωδες μειδίαμα. Τί νά ἔσημαι. 11 Ε9η: κίνησες, μεταβλητικότης. Καί πέθανε νέος. Ἄρχισε νέος │ 1 νε ἀρά γε. Ἴσως ἔὅτι το σφάλμα σέν │ Ὁ Πιραντέλλο ὡς ἄνθρωπος. κάθε/ ἦτο δικό του. Τά πρόσωπα του δέν │ ὁ Γάτος κ᾿ ἐτελείωσε νέος. εἰς κατά συνέπεικν, ἐρισμές, ἀπος τά πλάθει μέ το μυκλέ του: τα περ./ μυθίωτος, ἀπροσποίητος. Πετέ δεν │ ΣΤΑΜΟΣ ΜΠΡΑΝΙΑΣ Τάν εισα νά πέρνη πορκ, οὔτε ἀκο. νει ὅπως τοῦ τά στέλνει ἡ ἔωη, μέ ! ἔργο αὐτό. ἤ κ'Ἄρτεμις καὶ ἡ Τοῦν- ΙΠΙΝΤΑΜΑΤΜΑΤΑΜΑΠΑΤΝΑΠΝΠΝΗΣ, την ὀδυνηρή του, συνείδησι ὅτι σέν γιστο. Τὸ σχεδὸν φαλακρὸ του κρα- /1 πος διάτου τῆς ἘποίΚης. ἘπΕρΣΙΣ: εἶνε παρὰ στιγμές προσωρινές. αντι. - ναῖκα θέλει να ἐκφράση τη μοιραία δ᾿ ἄνα ἐλετο σωτογράφε. Τόοι κπί σατικός, ἀλλοπρόσαλλες, τοῦ πνευ. νεια πού πλαισιώνουν τήν ὄψιν του. 1 ματος ποῦ ὑπαρχει στε σύμπαι '' φῆς πού θέλει ν᾿ ἀποκρυσταλλωθῇ, ΤΕΛΟΝΣ ΛΕνΤ ΕΙ ΞΕΧΟΙ Ν. ΣΥΤΟΝ-Τ. εἶναι τά μένα σημάδια ποῦ μαρτύς │ Ἀρχίσαμε νά σιλεσοφεῦμε. Ἄλλ᾿ ! ὁ Πήραντέλλο, ἐξανίσταται ὅταν ἀ. Ἀπορεῖ νὰ περικλεισθῆ μέσ᾿ σέ πλαῖ- νος. Ἀλλ᾿ ἴσως δὲν εἶνε εὔκολε σ'! ἀναπημένοι του Ἡτολεῖ συγγραφεῖς κούν νά τέν ἀποκαλοῦνε φιλέσεκς. σια. γιατί περικλεισμένη ἀπονε- Ὄχι διαμαρτύρεται δεν Ανη. ψεως τήν πραγματική του φυσιογνου- Ἐροκάοντι καί ὁ Ναντεν. Τό μι / Ἡ Τοῦντα: Τί παράξενη ἐξωτι- Εἰς. Ὅταν πηγαίνει στεύς ἀγγλο- Αίον, στο ὁποῖον ξαναγυρίζει ου. │ ὅς πτα δεμποόοι νά πό ἐτι . κη ἀπηχωσηί. Δέν εἶναι έν τούτοις Ἐνς. μια νά δυναμώνῃ τὴ σάντασία ! μονιστῆς καὶ πνευματιστῆς ἀφοῦ 1 καλῶς ἤλθε ὁ Ἰταλός Εδου. Οἰγερ- δέν κατορθώνω νὰ πιστεύσω τὸ ἀγροτικὲ ὑποκοριστικὸ τῆς Γερ. Ἀπο τούς ξένους δαυμάζει τον %./ δοπονῖα τῶν ἀτόμων ποῦ νατὰλ Φρᾶνς ἀλλ᾿ ἀναγνωρίζει ἔτι εἶναι στιγμές ἐφάμερες. πιστεύω απολύτως στην τέραν ἐντύπωσι καὶ ἰδίως ὁ Νταστο- τος. Ἄλλα δέν εἶμαι φι- ψίας. ἀνεβαρτήτου ἐδοικότητος καί λόσετος. Ὁ φιλέσοφες ἐποχής. εἶναι μυημένας ὐρωτατα. θηραμένες ἰδεῶς καί τῶν Χερις ὅμως προοδέτει, νά ἄνα Πῆκαι καθελευ διβλιεφιλες. Ἡ σπα./ Ἔνα τεν ἄλετα οἱ εικε- νιές καὶ πολύτιμες ἐκδόσεις δέν μεθ νες. ἄνθρωποι, πάθη. συγ. λέγουν ἀπολιεας Τίστα. Τό μένος κρεύσεις ἀνθρώπινες. Εἰ- μαι ἀποκλειστικῶς καλ. εἶναι τό πνεῦμα, ἐαν καὶ ἐφ᾿ ὅσον ! λιτέχνης. Τά πρόσωπά μου φράσευς πέν δέν ἔχω διαλισέμκον. εἶναι τέσα συμπαγῆ καὶ ἀπὸ αὐτὰ θὰ μποροῦσε ἀ- βιβλία πού ἔχω τυπώσει. Καί σκε-/ ἴτεσα εἰς τό ἔξος νά Νην. Χρατήσς εἶναι ἡ φώνη καὶ πὼς εἰ- ναι τά νυχια του Μένε τε. πια αύτε σπίτι δικό κερ. Πηγαί. πως πρεπει ή, τέχνη. π50 ἄνθρωπος ποὺ ἔχει σπάσει ἔλα τὰ γε- / πινη. Ἡ δική μου εἶναι Ἡού τὰ ἔλεγε αὐτὰ, ἕνα βράθνστο Ἀνάγκη, φυσικά νὰ ἐξη- τοκῖνε, πού συνταξειδεύαμε ἀπό τή γοῦμε τί ἐννεοῦμε κάν- Συρίκη στη Ρωμη. Καί στά λέγια δ- ἐρώπινην. Ἐνατυκτο, και τίπατε ἄλλο. Ἐνοεῦμε. συσοτῆς ἀπελαισίας. Μοῦ ἀφηγεῖται Σχέμη τι θα ενε το μέλλον ρωμαν- ἐνθρωπους, κτῆναι δλι- α εἰς ἀναζήτησιν συγγραφέως: τέν πένς ποως Ἄλλα παραμένοι τρ το ποε πατοῦτ, τορα τὸ )μανοὶ τὸν ἀποκαλεῦν Χὲρ Πρε-/ τρεύξης ὄνομα τοῦ συναντᾶται σὲ ἀνόρωπει, νομίζω. Η μᾶλλεν εἶναι 1 Φέσφερ. Καὶ μένον οἱ Γάλλει, μέ ! πολλά μεντέλλα ποῦ πεξάρουν στα! ἔργο του, πού δέν ἔχει γεννηθῆ γιά παρισότερον ἀνθρωπαι, μέ μιά συ- 1 την λεπτήν διαίσθησίν τους, τόν χαι-/ ἀτελιὲ τῆς Ρώμης. σετοῦν με τὴν ἀναφώνησινς πἰδου/ νείδησι μέσα στην ὁποιαναντανακλά- ται ἤση ἐλεζωτάνον. Στα ἄδυτα τῆς ἐμάγεξη την τέσεν ἐκφραστικήνί. Ἐρ.τι κυρίως καταπλήσσει στόν / Διηνηματεγράφες, ρωμαντζογρά- ὑπέρες δείχνει ἀπό τοῦδε ὁλέκληρε φος. δραματουργάς. ὁ Λουτζ: Πι-/ τα ξωπ. τρόπος πεύ τέν αἰξανδήμκς Πιραντέλλω, ὅταν τέν γνωρίση κα- δαντάλλα, ειναί παντοῖε, ὅπως ἐχα. , νείς ἀπό σιμά, εἶναι ἡ ζωή. ἡ εὐκι- πρῶτα προτοῦ τὸν σκεφδῶ. γελά, μέ μυστικήν ἀγαλλίασι. ἐνει- δακτήρισεν ὁ ἰδιος τόν ἑκυτό του, 1 νησία καί τὸ ἀφάνναστο νεανικό│ Καὶ ἐδῶ ὁ Πιραντέλλο- ὄχι πιὰ / ἔνας αλλταινης ομκοδτης ἐτ. του σφρίγος. δία πού ἑτοιμάζει τό νέο ρομάντσο στην αἴδουσα τοῦ Τενναλ. ἀλλά. σέ │ Ἡ ἐκφρασίς του, σὲ μίαν ἀένιαη │ ται ἡ πρώτη λέξι πεῦ ἀναπαδᾶ, αὐς στενέκυαλο φίλων στοξενοδοχεῖον πρωτείκη μεναμέρφωσι: πότε σεβα- Ὑιὰ νά ἀποδείξῃ ἆρα γε, ἀκόμη μιὰ ποῦ ἔμενε μᾶς ἀφηγεῖται, πός, τό : ρη καὶ συγκεντρωμένη, πότε νευρι- φερα, ὅτι ἡ ὅμη εἶναι συνεχῆς, ἄπς- ἐπεβασοῦμε ἕνα διβλιε τοῦ Ἡιραν. ΤΕΡΕΦΕν ΣΟΣ ΤΕΧΑΝΕ. σύνθεσις καὶ ξανάρχισμα, ὅτι εἶνε ὀ- κη καὶ ἀνήσυχη. τελλο. καί θέλουμε νὰ ἑρμηνεύσευμε συνητὰ κτηνώδης: μ᾿ ἕνα ἔρο την ἐντύπωσι πεῦ μᾶς σκέφθα τὴ Μπόν, ὅπου εἶνε ζήσει ὡς ΑΠΌ Ο,ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΙΣ ΤΗΝ Την ΣΕΛΙΑΑ Ο ΒΕΡΔΗ ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΚΕ- Μερικὰ ἄγνωστα τῆς ζωῆς του. ΚΗΡΥΤΜΕΝΩΝ ΣΥΝΤΡΟ- Ἡ αὐστροφωσσικη ἐπιδρομή. ΦΩΝ ΤΩΝΓΙΑΓΙΑΔΩΝ- Οἱ δύο διδάσκαλοί του. Δὰ τὸν μέναν μονασορουνεγρέπησαν ργον ἔπρεπε νὰ παρασταθῇ καθ ἕως τώρα πολλά, πάρα πολλέ πρῶς- οἱονδήποτε τρόπον. Τότε ἐκλήθη ἕνας Κωμένα καὶ ἄλλα ἀπ᾿ εὐθείας πλατά / ἀ ροῦσε νά διαβάζῃ ἐκ πρώτης ὄψεως ἀπὸ τὴν βάσιν των, ἐνῶ μερικαὶ λε- │ρ πτομέρειαι καὶ περίεργα ἀνέκδοτα τῆς │ καὶ τὴν δυσκολωτέραν μονσικήν. ζδῆς του, εἶνε ἐντελῶς ἄγνωσται ' σικά ὁ Βέρθης. καὶ ἀφηροῦνται ὅτι Ἕνα ἐξ αὐτῶν, εἶνε καί τό χεγονός τὸ 5 Ἡλιτουρίου 1813. Μερικοί ἐκ νῶν διά τὴν δήλωσιν αὐτήν τοῦ θέρθη. τῶν παλαιῶν βιοτρέτων τον, 27072. τὰ φύλλα τοῦ βιβλίου, ἀλλ᾿ ὁ νεαφὸς σον ὅτι ἐκεννήθη τήν την Ὀκτωβρίου 1 ) Ηδι4, καὶ ἐς ἀπήσωμεν ἐκείνους, 6 8 διότι διμάθενα τήν ἀρχήστραν τωρης ) ὁποῖοι, στηραζόμενοι εἰς τήν δυμεάθη ' ὀνομασίαν τό κύνος τοῦ Μπουσθέτος 1 Ἡ ἐκτέλεσις πρὸ τοῦ κοινοῦ, ἐπέρ- κανιθῇ εἰς τό ἀπουσαίτο. Καί ἀλο ! ἔεν ὁ πρῶτος πραγματικός θρίαμ- ) μα τοῦ Κασου ὑπῆρξα Φωριτωνίνη, καί / ΚΑΠΟΙΟΣ ὅτι τά ὄνομά Ἰωσήῳ τό προσέλαβε ! Ὁ πατὴρ τοῦ Βέρδη, δὲν ἦτο ὁ ἐμ-/ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ) πνευομένος καὶ σταθερὸς ὁδηγὸς, τοῦ ὁποίου εἶχε ἀνάγκην ἡ ἐλεύθερη ψυ- Χἢ καὶ ὁ εὐαίσθητος χαρακτὴρ τοῦ νεα- Ἡ μητέρα του ὅμως, ὑπῆρξεν ὁ │ ΠΛΡΑΣΚΕΥΗ ΙΒ ΜΑΡΤΙΟΥ προστάτης ἀγγελός του, μὲ τὴν καλω-/ ) σύνην, τὴν εὐαισθησίαν καὶ τὸν ἰσχυ- Πανσέληνος σόν της παρακτῆρα. Εἰς τὴν τελευ-/ ταίαν της αὐτήν ἰδιότητα ὀφέίλεται ! Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ) μάλιστα καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Βέφδης, ΕΙΝΕ ΚΑΙΡΟΣ Ἕἰς τά τάλς, ὅταν τά στρατεύματα ! τοῦ Ναπολέοντος ἤρχισαν ὑποχωροῦν. Οἱ ἀναγνωρίζοντες τὴν ἀνάγκην 5) Κλυσαν την ἄνω Ἰταλίαν. Οἱ φώσοι ! τῆς διατηρήσεως τῆς Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως, ἅπαξ καὶ ἐγένετο αὐ¬ ) πρὸ παντός, ἐνέσπειραν τὴν φρίκην ) καὶ τὸν θάνατον εἰς ὅλας, τὰς χώρας │ τη, ὀφείλουν ἐκ παραλλήλου ν᾿ ἀ- τοῦ κατέκτων, καταστρέφοντες παν ναγνωρίσουν καὶ νὰ συναισθανθοῦν ἐξ ἴσου καὶ κἄτι ἄλλο. Ὅτι ὁ ἀπει- κατασαχέζωντες τοῆς δνατυχεῖς χατος : λῶν τὴν Οἰκουμενικὴν Κυβέρνησιν ) ἔφθασε παρὰ τὸ Ρουκόλε, αἱ γυναίκες , κίνδυνος δὲν εἶνε ὁ ἐκ τῶν κινήσε- ) κατέφυγαν μὲ τά παιδιά των εἰς τὴν . τῶν διαφόρων στρατιωτικῶν πατα- δοσωτήρων. Ἀλλ᾿ ὅτι εἶνε κίνδυνος ' αὐτὸ μέρος θὰ ἔμενε σεβαστὸν καθὼς │ 3 ) προερχόμενος ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ὦται ὅμως εἰσήλασαν ἐντὸς τῆς ἐπ ᾗ ἰδίας τῆς Οἰκουμενικῆς, ἐκ τοῦ ἀ- κατανοήτου πλέον ἀποβαίνοντος ἀ- ναίκας μὲ τά παιδιά των. Ἡ μητέρα│ 2 τοῦ Βέρδη, μόλις ἀντελήφθη τὸν κἰν- 8 Βδηριτισμοῦ, ὅστις χαρακτηρίζει αὐ- ) δυνον, δὲν ἔχασε τὸ θάρρος της, ἀλλ᾿ ! τὴν, ὅταν τὰ πάντα ἕνα γύρω της ἄνῆλθε τὴν μικρὰν κλίμακα τοῦ κω-/ δωνρατασίου, καὶ ἐσταμάτησε εἰς τὴν Ὁ ἀβδηρητισμὸς αὐτὸς εἶνε ὁ ἐ- κορυφήν της, μέχρις ὅτου οἱ αἰμοχα- πιτρέπων εἰς τοὺς διαφόρους κινη- σεῖς στρατιῶται ἀπεμακρύνθησαν ἀρ᾿ / ματίας νὰ ἐνισχύωνται κάθε τόσον εἰς τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ ἐποχή των Ὁμιλούντες διὰ τὴν νεαρὰν ἡλικίαν! ') δὲν ἔχει περάσει πλέον ἀνεπιστρε- ) τοῦ Βέρθη καὶ τά πρῶτα του Βήματα ) πτεί. Ὁ ἀβδηρητισμὸς αὐτός εἶνε ὁ ὠθῶν τὴν κοινωνίαν μας ἐν τῷ συ- πασά ἀἐνθυμηθοῦμε τὸ πρᾶτον λει. 1 νόλῳ της, εἰς τὴν ἀποκαρδίωσιν, τόν του σπίτι, καὶ ἐπάνω εἰς τό ὑποῖ. 1 εἰς τὴν ὁλοσχερῆ ἀπόγνωσιν. Καὶ ον ἐδοκίμασε τήν πρώτην μουσικήν ! καιρὸς νομίζομεν εἶνε νὰ ὁμολογή- σωμεν πλέον πρὸς ἑαυτοὺς καὶ ἀλ- ἴουν, ὅτι μίαν ἡμέραν ὁ Βέρδη ὀλίγον / λήλους, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὺ- ἔλειψε νά τό καταστρέψῃ ἐντελῶς. 11 δυνεύει δὲν εἶνε ἡ Οἰκουμενικὴ Κυ- Εὐτυχῶς ὅμως ποῦ ἔφθασεν ἐγκαίρως │1 βέρνησις ἁπλῶς, ἀλλὰ ἡ Ἑλλάς. ὁ πατήρ του, ὁ ὁποίος ἐτιμώρησεν ἄρ- Χαν. Τό κλειδοκύμβαλον ἐπεσκευάσθη Γ ΑΦΟΡΛΙΣΜΗΣ ἀργότερον ἀπό ἕνα φίλον τοῦ πατρός / Ψ Ἡ Ἀμερικά προσεκάλεσς καὶ πά- του, ἐντελῶς θωρεάν. λιν τά εδρυπαικά κρατή, ἔπος ἀ- Τό νεαρὸς Βέσλης, ἀφοῦ ἔμαθε γρα-/ σκεφαοῦν διὰ τὸ ξήτομα τοῦ ναμμ- φήν καὶ ἀπάνωσιν, ἡστισέ σπονδά- ) Οὐχαιγατωνος εἶχε περιερισθῆ εἰς τό ζων τὴν λατινικὴν ἀφ᾿ ἑνός, παὶ τηΝ Πρυσικὴν ἀφ᾿ ἑτέρου. Ὡς διδάσκαιον / τῆς λατινικῆς εἶχε τὸν κληρικὸν Πέ-/ σμς χωρητικότητος δέκα χιλιάδων Φερδινάνδον Προβέζι, ὁ ὁποῖος ἔπαιξε ! Ἡτειαύτη συνδάκη ἦτο μονόπλευ- ς) καὶ τὸ αρμόνον εἰς τὸν καθεδρικὸν /, ἐνό ἔξινε σύτην κυρώωμεν τον ἱ ούς αὐτοὶ διδάσκαλοι, οἵτινες ἤ- δκεανῶν μὲ τὴν ἀποκλειστικὴν ὑπε- σαν πολὺ μορφωμένοι, ὅταν ἀντελή- δοχὴν τῶν πελὺ βαρέων ἐ§ ὑπερ- δέυνος, δέν παρακαλυσε τήν κατα- φθησαν τήν ἐξαιρετικήν ἰδιοφυίαν τον Κπτθήτον ὡ καταεία τε τό χερος/ ὁπαῖα ὁ Ἀγλίς δὲν ἐνδιεφέρετε. τον. διά νὰ ἐπισοθῇ εἰς τὴν ἐκιστή Οὗτως εἰς μέν την Μεσέγειον ἤ ναθ. τικη της ὑπερόχη εἶνε σκλόνητος, ἡ Ὁ Προβέζι, ἂν καὶ διετέλει εἰς τὴν / 56 Ἀμέρικη εὕτω καὶ ἐν περιπτώσει ὑπηρεσίαν τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ κλή-/ σου. διεσκέδαζε κάτοτε μέ τό νά γρά- / Παο τεινῶν. δεν δύναται νὰ χρή- ξπαρουμένου καί τοῦ ἄλλου διδασκά- / Σποποιοσθηταν επτ ος Εκες ΕΝΣ προσεπάθησε μέ κάθε τρόπον ν᾿ ἀπό- / εἰς δευτερεμοντα ρολον, ΑΕΝΩΜΑΝΟΣ ΕΤΙ ΤΚΠΕΙΚΑ Δεσ. Ἐν τόσεδον αἱ τρέψῃ τὸν μαθητὴν ἀπὸ τὴν μουσι- ἔλλαι ἀποωπεῖκαι αυνέμεις. Ἡ Μ. κήν, διὰ νὰ τὸν ἀφιερώσῃ ἐντελῶς εἰς δανάτητες εὐοθωσεως τῶν ὑπερ ἐπι- 1Ὑίαν ἡμέραν, ὁ διδάσκαλος τοῦ Βέρ.- 2 δη ποῦ ἔπαιζε τὸ ἁρμόνιον εἰς τήν ἑκ. 1 τοῦ ἀφοπλισμοῦ, δὲν φαίνονται καθό- κλησίαν τοῦ Μπουσέτο ἠσθένησεν αἰφ- νιδίως, καὶ ὁ νεαρὸς μαθητής του πα- ρεκλήθη ἀπὸ τοὺς συνομηλίτους τοΝ ΙΚΑΙ ΤΟΥ ΤΙΜΠΟΙΡΑ ) νά τόν ἀντικαταστησή τ.ΠΕΡΟΝ Ως. ΓΑ Ἐκ παραλλήλου πρὸς τὸν ἑορ- τασμὸν τῆς ἑκατονταετηρίδος, τῆς ὑ- πνευσίν του καί τθ. ρελο. δίαν ἐτ. τοχα Φ. 2στ ετις. θεῖε επείνηκού. περόχου ἐκείνης μορφῆς τοῦ ἀπελευ- καθε ὁ Σελέττι οτί ἤ Δετα Επον' Κον / θερωτικοῦ μας ἀγῶνος, τοῦ Γεωργίου ἐκάλεσε ἀμέσως, καὶ τοῦ εἶπε μὲ προ- Καραϊσκάκη, νομίζομεν ὅτι θ᾿ ἀντα¬ φανή συγκίνησιν. πεκρίνετο ἀπολύτως πρὸς τὰ χάλια, ' Ἐξακολούθησε, μικρέ μου, τὴν εἰς τὰ ὁποῖα ἡ ἑκατονταετηρὶς αὕτη μουσικήν, διότι αὐτὸς εἶνε ὁ πραγμα- μᾶς εὑρίσκει, νὰ διοργανωθῇ καὶ εἰδι- τικός δρόμος ποῦ πρέπει ν᾿ ἀπολου- κὸς ἑορτασμὸς τοῦ παροιμιώδους ταμ- Καὶ ἀπὸ τὴν ἡμέραν αὐτὴν δὲν τοῦ │ πουρᾶ. Τὸν ὁποῖον οὕτως ἢ ἄλλως ὡμίλησε πλέον οὔτε περὶ λατινικῆς. κατὰ τὰ φαινόμενα προώρισται ν᾿ ἀρ- 1' Ἡς αἰονιδία αὐτη ἀποπάλυψις τοῦ │ [χίσωμεν ἐντὸς ὀλίγου νὰ παίζωμεν μουσικοῦ ταλάντου, ἐπανελήφθη μετὰ │ ὅλοι οἱ ἐνδοξώτεροι ἀπόγονοι τῶν ἕνα ἔτος εἰς τὸ Μιλάνον, ὅπου ἐπῆγε ! ἐνδόξων προγόνων, ἐν ἀναμονῇ νὰ σπουδάσῃ παρὰ τὸν καθηγητὴν / τῆς εὐδοκίας τῶν ποικίλων ὑπουργῶν μας, ὅπως, κατερχόμενοι ἐπὶ τόλους εἰς τὸ Κονσερβατόριον, ὁ διευθυντής │ τοῦ ὁποίου τῶν ἐχαυακτήρισεν ὡς . ἀπὸ τὰ σύγνεφα, θελήσουν ν᾿ ἀνοίξουν τοὺς ὀφθαλμούς των πρὸς τὴν πραγ- ὅμως εἶνε ὅτι ὁ Βέρδης, διατηρῶν τό ματικότητα τῆς πείνης καὶ τῆς ἐσχά- πουσικόν του τάλαννον ὑπὸ τὴν ἐπαρ- της ἀθλιότητος, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ τό- Πιαπήν του μορφὴν, δὲν ἔκαμεν ἐντύ. │1 πωσιν εἰς ἐπείνους οἵτινες τὸν ἐξή- πος μας τρέχει πλέον ἀκαθέκτως. Εἰς τά 1831 ἡ Ἀπαδημία τῶν Φιλο- ΓΙΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ δραματικῶν ἡτοιμάζετο νὰ δώσῃ εἰς 1) Ἡ ἀκρίβεια τῶν εἰδῶν τῆς ἰωῆς τὸ δεατρὸν της τὴν Ἀλημιουργίαν τοῦ τὴν ἡμέραν μεγαλειτέρα καὶ φέρει εἰς μήν, ὁ διευθυντής τῆς δρχήστρας, ἀπόγνωσιν τόν κύσμον τῶν καταναλω- ποῦ παρουσίαζεν ἡ ἐκτέλεσις, ὥστε τῶν πρέπει νά προκαλέσῃ ἀπέΙτOν τοπεσατσως νά τόν ἀντικαταστήσουν. τὸ κακὸν δὲν θὰ θεραπευθῇ διὰ μέ- τρων ἐμπειρικῶν καὶ προχείρων διὰ Ἡ κατάστασις ἦτο κρίσιμος, διότι τὸ 1 ἡν λατινικήν.